A message from my dad from the other side… with a twist!

(Scroll naar beneden voor de Nederlandse tekst)

I’ve always had a complicated relationship with my dad. My athletic, handsome, intelligent and sensitive father had great problems expressing emotion or affection. His birthday hugs were wooden and awkward. He never called to ask how I was.
Yet I knew he loved me. He showed it in different ways: he fixed my bicycle, he fixed my computer, he made me drawings, he, the slowest reader ever read my first book in 2 days straight and confessed to crying when he read it.
But he never told me he loved me. Not as far as I can remember. And I never said it to him.

So, when he fell ill and agreed to a treatment that had an only 20% survival rate, and was getting worse, I decided I was going to be the first to say it. No way he was going to die on me without at least one of us having said it!
I did some healings on the issue. It felt so scary. It felt so vulnerable. I had to muster enormous courage. But, when chance came, I told him I loved him. I told him twice. The last time I told him was the last time I saw him. He nodded at me and smiled. Two days later he died.

I wasn’t at the hospital when he crossed over. My mum was there and we were on the phone all the time, so it felt as if I was actually there. And because my daytime vision and rational mind didn’t get in the way, I could ‘see’ him go with my inner eye. I visualised myself floating above his bed and telling him it was okay to let go, to leave his body. I ”saw” him float through layers of mist, until he was free and landed, somewhat surprised, in a warm sea of love. He was safe, he was okay. Of course for us, that was when the pain began.

For a while, I thought I was okay with him not having said ”I love you” back. I had only needed to say it myself, so I didn’t have to regret not saying it. But after a few months, I realised it bugged me. Why couldn’t he have said it back? Even at the end?

A few days ago I visited a medium, something I don’t do very often. But it felt like the right time. I didn’t have any clear-cut expectations, yet I was surprised when my dad showed up! It’s only one and a half years since his passing.
So, he told us (through the medium) he was proud of me, thankful to my mum for taking care of him, etc. etc. It was all well and good. But the question still nagged me. I was afraid to ask. But I did it anyway. He never said it back. Sooooooo….. did he really love me?
”Oooh, little chicklet, well, why did you think I made all those drawings for you, why did you think I did this and that…” he began, and I thought, ”Okaaaaay…” and ”what is love anyway,” he continued  intellectualising, through he medium… So I began arguing like I never did on the subject when he was alive, because I didn’t dare: ”Love is a FEELING, dad!”
There was a little silence. Then he gave in. He confessed. He just couldn’t say it. He couldn’t express his feelings. it was too scary, too difficult… It was a relief to hear him say the truth.

And then he did something that made me cry and laugh at the same time. He said: ”But I will tell you… in French!” and with a theatrical gesture like an Elizabethan actor, he stated: ”JE T’AIME!”
Well, if there was any doubt it was my father on the line, it was gone now. I laughed through my tears. That was so like him! To make a joke of it, but telling me at the same time… with humour. Humour was ever the bridge between us where emotion couldn’t find a way. I was so thankful. He couldn’t have said it better any other way. ‘Je t’aime!’ A gift of humour and a gift of love at the same time. I am so pleased.
I love you, dad! ♥

Wendy Gillissen is a past life therapist and author of the award-winning spiritual adventure novel ”Curse of the Tahiéra’‘.
In her spare time she likes to hug unsuspecting trees and play the Celtic harp.

index

Een boodschap van mijn vader uit het hiernamaals… met een onverwachte wending!

Ik heb altijd een gecompliceerde verhouding met mijn vader gehad. Mijn sportieve, knappe, intelligente en gevoelige vader had grote problemen met het uiten van affectie en emotie. Zijn verjaardagsknuffels waren houterig en onhandig. Hij belde me nooit op om te vragen hoe het met me ging.
Toch wist ik dat hij van me hield. Hij liet het op een andere manier zien: hij repareerde mijn fiets, hij maakte mijn computer, hij, de traagste lezer van de wereld las mijn eerste boek uit in twee dagen en bekende dat hij huilde toen hij het las.
Maar hij zei nooit dat hij van me hield. Niet voor zover ik me kan herinneren. En ik zei het nooit tegen hem.

Dus toen hij ziek werd en instemde met een behandeling die maar een slagingskans had van 20%, en zijn toestand achteruit holde besloot ik dat ik het als eerste zou zeggen. Het zou mij niet overkomen dat mijn vader dood ging zonder dat één van ons het gezegd had!
Ik deed wat healing sessies op de kwestie. Het was zo eng. Het voelde zo kwetsbaar. Ik moest een enorme hoeveelheid moed opbrengen. Maar toen de gelegenheid zich voordeed zei ik dat ik van hem hield. Ik zei het twee keer. De laatste keer dat ik het zei was de laatste keer dat ik hem zag. Hij knikte en glimlachte. Twee dagen later stierf hij.

Ik was niet in het ziekenhuis toen hij over ging. Mijn moeder was erbij en we waren de hele tijd aan de telefoon, dus voelde het alsof ik er daadwerkelijk bij was. En omdat mijn gewone gezichtsvermogen en ratio er niet tussen konden komen kon ik hem ‘zien’ gaan met mijn innerlijke ogen. Ik zag voor me hoe ik boven zijn bed zweefde en hem vertelde dat het oké was om los te laten, om zijn lichaam te laten gaan. Ik zag hem omhoog drijven door lagen mist, tot hij vrij was en, ietwat verbaasd, landde in een warme zee van liefde. Natuurlijk begon voor ons toen de daadwerkelijke pijn pas.

Een tijd lang dacht ik dat ik er niet mee zat dat hij geen ‘Ik houd van je’ had teruggezegd. Ik had het alleen nodig om het zelf gezegd te hebben, zodat ik nergens spijt van hoefde te hebben. Maar na een paar maanden realiseerde ik dat het me dwars zat. Waarom kon hij het nou niet terug zeggen? Zelfs niet op het einde?

Een paar dagen geleden bezocht ik een medium, iets dat ik niet zo vaak doe. Maar het voelde alsof de tijd er rijp voor was. Ik had geen duidelijke verwachtingen; toch was ik verbaasd toen mijn vader opdook. Het was pas anderhalf jaar geleden dat hij overleden was.
Hij vertelde ons (via het medium) dat hij trots op me was, dat hij mijn moeder dankbaar was dat ze zo goed voor hem gezorgd had, enz. enz. Het was allemaal goed en wel.
Maar de vraag zat me nog steeds dwars. Ik durfde het niet te vragen. Maar ik deed het toch. Hij had het nooit terug gezegd. Duuuuuuuuus… hield hij wel van me?
‘Och, kuikentje, waarom denk je dan dat ik al die tekeningen voor je gemaakt heb, waarom denk je dat ik dit… en dat…’ begon hij, en ik dacht: ‘Okeeeeee…’ en ‘Wat is liefde sowieso eigenlijk,’ rationaliseerde hij verder via het medium…
Toen begon ik met hem te argumenteren zoals ik nooit had durven doen toen hij nog leefde: ‘Liefde is een GEVOEL, pap!’
Het was even stil.
Toen gaf hij toe. Hij bekende het. Hij kon het gewoon niet. Hij kon zijn gevoel niet uiten. Het was te eng, te moeilijk… Het was een opluchting hem de waarheid te horen zeggen.

Toen deed hij iets wat me tegelijkertijd aan het huilen en lachen maakte. Hij zei: ‘Maar ik zal het je vertellen… in ‘t Frans!’ en met een theatraal gebaar, als een acteur in een toneelstuk van Shakespeare, declameerde hij: ‘JE T’AIME!’

Nou, als er nog enige twijfel was dat ik mijn vader aan de lijn had, was die ogenblikkelijk verdwenen. Dit was nu echt iets voor hem!
Om er een grap van te maken, maar het me tegelijkertijd toch te vertellen… humor sloeg altijd een brug tussen ons waar we elkaar via de emotie niet konden bereiken.
Ik was zo dankbaar. Hij had het op geen betere manier kunnen zeggen. ‘Je t’aime!” Een cadeau van liefde en van humor.
Ik ben er zo blij mee. Ik houd van je, pap! ♥

index

Wendy Gillissen is regressie-en reincarnatietherapeute en schrijfster van de bekroonde spirituele avonturenroman ”De Vloek van de Tahiéra”.
In haar vrije tijd knuffelt ze graag bomen en speelt ze op de Keltische harp.

Advertisements

10 thoughts on “A message from my dad from the other side… with a twist!

  1. Het is een supermooi verhaal!!! Ik raakte gewoon ontroerd! Zooo super dat het er toch uit is gekomen en dan ook met humor. Altijd de beste manier als je het niet weet :D. ZO blij voor je dat je antwoord hebt gekregen op je vraag. Dikke dikke knuffel xxxx

  2. Lieve Wendy, zo rakend, zo diep en sterk in het grappige en kwetsbare,en zo ik jou mag kennen én zo gegund aan jullie beiden, alle liefs voor beiden, voor jullie eeuwige liefdevole verbondenheid met nog veel amour en humour (mooi nieuw woord hè ipv humor ! Francien

    1. Thank you dear Sue! Yes it was such a healing experience! Laughing and crying! It was a validation of his well-being and also healing because it provides me with a new memory of my dad being his usual funny stubborn self instead of the sad memory of hospital… I would recommend visiting a good medium to anyone who has lost a loved one and didn’t get to have a good last moment with them! much love, Wendy xxx

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s