never forget nooit vergeten reincarnatie holocaust past lives reincarnation

Never forget

Scroll down for the Dutch version
Fifteen years ago, when I underwent past life regressions to heal a past life as a girl who was experimented on and killed in a concentration camp, the internet was not as vast as it is today. After those sessions I did only a little research to find out if the gruesome story that had emerged from my past could really be true in all detail. Because it was so terrible that even after reliving it, I might have doubted it. Who makes up such a thing? But my searches ended in nowhere and I didn’t want to spend too much time and energy on it. I wanted to leave it behind, start my own practice and move on.

Yesterday chance took me on a road of internet pages I had not walked before. And now, to my astonishment, I found them. The faces of the people who had tortured my past life girl. The camp doctor with the white coat and the round glasses who did his gruesome experiments in a cool, detached way without anaesthetic, and the ‘nurse’ who assisted him. Here they were. They were real. I recognized them immediately.

It was strange to read what happened to them. The camp ‘nurse’ was actually called the ‘angel of death’ and despite a long career of cruelty was only twenty-two.
The ‘doctor’ was captured by the Soviets, was sentenced to twenty-five years but only served seven. Unbelievably, he was reinstated as a physician at his former station in Germany but his behaviour got so bizarre, boasting about his ‘accomplishments’ in Auschwitz that he didn’t remain unnoticed and after a public outcry he was finally put on trail. He died in prison before he was sentenced.

It was so strange to see these faces, read their names, read their stories. These people who I had seen in my horrible nightmares were real.

So how do you deal with such a past, such memories? For the longest time I didn’t understand why, of all times and places, I had chosen to be born in that time, in that place. It all seemed so futile: the suffering, the horror. What good could possibly have come from that?

Then, one day I was performing a past life therapy session with a client who experienced a past life as a four-your-old girl in Auschwitz. When they came to get her and her family, her father tried to save her by sending her on an errand to grocery shop. She was too young to understand and inadvertently betrayed her family, a mistake for which she felt guilty to this day.
When we relived her last day and hours in the camp to heal the trauma of her passing, my client suddenly said with conviction: ‘You. You were there too. I saw you.’

I was a little shocked. I had always known, chances were this might happen. After all, so many people were killed, and many of those might seek out this specialist help in a subsequent life, as I had. But to be recognized this abruptly…
I asked her about what she saw and she said: ‘You helped me cross over and find the way home. It was as if your presence there created a beam of light to heaven, and so I knew where to go.’
Tears rose to my eyes and I had chills all over. Now I knew. Why I had chosen to be there, why I had chosen this seemingly fruitless path to a place of horror and death. To be a light in the darkness.

And this goes for all of us. Our presence can be a light to others, even when we don’t realize ourselves. We don’t even have to do anything. Our mere presence and connection to Spirit can be a light in the darkness.

I don’t see myself, or my clients as victims. I don’t even see us as survivors. We all, for a myriad of reasons chose to be there, and who can say what they were?
Trauma can be healed, even trauma this deep, although it can take years, even with past life therapy.
We can understand, heal ourselves, grow spiritually from the experience like a lotus from mud.
We can even forgive.
But I believe we must never forget.

never forget past life therapy reincarnation
Wendy Gillissen, M.A. is a psychologist, past life therapist and author of the award winning spiritual adventure ‘Curse of the Tahiéra’.

Vijftien jaar geleden, toen ik sessies regressietherapie onderging om een vorig leven te helen als jong meisje dat vermoord was in een concentratiekamp, was het internet nog niet zo uitgebreid als het vandaag de dag is. Na die sessies deed ik maar een klein stukje online onderzoek om erachter te komen of het gruwelijke verhaal dat tevoorschijn was gekomen uit mijn verleden tot in detail waar was. Het was zo verschrikkelijk dat zelfs na het herbeleefd te hebben, ik nog in staat was tot twijfel. Wie verzint er zoiets? Maar mijn onderzoekjes liepen vast en ik wilde er niet teveel tijd en energie in steken. ik wilde het achter me laten, mijn eigen praktijk opzetten als reïncarnatietherapeut en verder gaan met mijn leven.

Gisteren bracht mijn pad me per toeval naar een aantal internet pagina’s die ik nog niet eerder gezien had. En nu, tot mijn verbijstering, vond ik ze. De gezichten van de mensen die het meisje uit mijn vorige leven gemarteld hadden. De kamparts met zijn smetteloos witte laboratoriumjas en de ronde brillenglazen die onbewogen en zonder verdoving zijn gruwelijke experimenten deed. De ‘zuster’ die hem assisteerde. Hier waren ze. Ze bestonden echt. Ik herkende ze onmiddellijk.

Het was bevreemdend om te lezen wat er van ze geworden was. De kamp ‘zuster’ werd de ‘engel des doods’ genoemd en ondanks een indrukwekkende carrière van wreedheid was ze nog maar tweeëntwintig.
De arts was gevangen genomen door de Russen, tot vijfentwintig jaar veroordeeld maar hij diende er maar zeven uit. Ongelofelijk genoeg werd hij in Duitsland gewoon weer op zijn oude positie aangenomen als arts maar zijn gedrag werd zo bizar, terwijl hij opschepte over zijn ‘prestaties’ in Auschwitz dat hij niet onopgemerkt bleef en na een publieke roep van verontwaardiging werd hij uiteindelijk gearresteerd. Hij stierf in de gevangenis voor zijn rechtszaak was afgelopen.

Het was zo vreemd die gezichten te zien, de foto’s, hun namen te lezen en hun verhalen. De mensen die ik in mijn nachtmerries had gezien waren echt.

Hoe ga je om met zo’n verhaal, zulke herinneringen? Lange tijd kon ik niet begrijpen waarom ik ervoor had gekozen in die tijd geboren te worden, op die plaats. Het leek allemaal zo zinloos: het lijden, de horror. Wat voor goeds had daar in vredesnaam uit voort kunnen komen?

Toen deed ik op een dag een reïncarnatiesessie met een client die een vorig leven ervoer als vierjarig meisje in Auschwitz. Toen ze haar en haar gezin kwamen halen, had haar vader haar nog proberen te redden door haar om een boodschap naar de kruidenier te sturen. Ze was te jong om het te begrijpen en verraadde per ongeluk haar familie, een vergissing waar ze zich tot op de dag van vandaag schuldig over voelde.
Toen we haar laatste dag en uren in het kamp herbeleefden om het trauma van haar dood te verwerken, zei mijn cliënt plotseling met overtuiging: ‘Jij. Jij was daar ook. Ik zag je.’

Ik was een tikje geschokt. Ik had altijd wel geweten dat dit kon gebeuren. Er waren immers zoveel mensen vermoord, en velen daarvan zouden in een volgend leven de gespecialiseerde hulp kunnen zoeken die ik ook gezocht had. Maar om persoonlijk herkend te worden, zo abrupt…
Ik vroeg haar wat ze zag en ze zei: ‘Je hielp me over te gaan en de weg naar huis te vinden. Het was alsof jouw aanwezigheid een straal van licht creëerde naar de hemel toe, en daardoor wist ik waar ik heen moest.’
De tranen sprongen in mijn ogen en ik had kippenvel. Nu wist ik het. Waarom ik ervoor had gekozen om daar te zijn, waarom ik dat ogenschijnlijk vruchteloze pad naar een plaats van gruwel en dood gekozen had. Om een lichtje in de duisternis te zijn.

En dit geldt voor ons allemaal. Onze aanwezigheid kan een licht zijn voor anderen, zelfs wanneer we het ons niet realiseren. We hoeven er zelfs niets bijzonders voor te doen. Onze pure aanwezigheid en connectie met Boven kan een licht in het duister zijn.

Ik zie mezelf en mijn cliënt niet als slachtoffers. Ik zie ons zelfs niet als overlevenden. We hebben er allemaal, voor een veelvoud van redenen voor gekozen om daar te zijn, en wie kan zeggen wat die redenen zijn?
Trauma’s kunnen geheeld worden, zelfs zulke diepe trauma’s, hoewel het jaren kan duren, zelfs met regressietherapie.
We kunnen gaan begrijpen, onszelf helen, spiritueel groeien door de ervaring als een lotus die ontspruit aan de modder.
We kunnen zelfs vergeven.
Maar ik geloof dat we het nooit mogen vergeten.
nooit vergeten reincarnatie never forget past life therapy reincarnation

Advertisements

7 thoughts on “Never forget

  1. While I have never undergone past life regressions, I know without a shadow of doubt that I had lives in and around the concentration camps. I will be 70 this summer, but I began reading about the transport trains when I was about 8 years old in the Reader’s Digest and I “knew” what it was like to be there. And the more I read, studied, and researched, the more I know that we must not forget and bring forth what love and kindness we can out of the dark. Thank you for your most moving post.

  2. You have no idea dear Wendy how reading your story not only brought tears.. tears for both little girls.. But also tears of joy.. You see my friend and I did a past life regression upon each other many many years ago..
    My past life I have shared on my blog.. But her past life was from one of these camps as you describe.. She was a nurse in there..
    Then in later years she developed cervical cancer.. And she did not seek treatment until it was too advanced.. . My friend was also a very good medium.. and in the process of her seeking expert advice she went to a different hospital, where she met a Chinese Dr.. He was an expert in helping woman with cervical cancer and recommended further treatment which she refused.. But the thing is.. she recognised the Dr on a spiritual level as being part of the ‘medical team’ for want of a better term for the horrors they did..
    When she consulted her own guides about him.. His life this time around was to make amends for the deeds he had done in the camps..

    I am certain my friend took her illness as to be Karma.. although we never spoke of this..Learning to peel the layers we carry is vital.. And you are doing remarkable work in helping past life wounds heal..
    Many thanks dear Wendy.. for your heart.. ❤ and Love and dedication you give.. Love Sue

    1. Thank you so much Sue, for sharing this with me too… it moves me to think how our stories are being part of much bigger stories… learning and healing ourselves and each other… Yes peeling those layers is so essential for our physical and emotional well-being! Releasing any fear, shame or guilt, and understanding our learning experiences as spirit in a human body…Thank you so much for your kind comments and lots of love and blessings to you! xx ❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s